มาแล้วๆๆๆๆๆๆหายไปนานมากๆๆๆๆตั้งแต่วันเด็กนู้นก็ประมาณสองอาทิตย์ เนอะ....

ที่ส้มหายไปไม่ใช่ไรน่ะคะ เจอมรสุมชีวิตที่มารุมเร้าและแก้ปัญหาไม่ถูก ซึ่งไม่รุ้จะทำยังไงดี

เรื่องของเรื่องโดนตำหนิค่ะ เขาตำหนิเราให้อาจารย์ฟังซึ่งเราก็งงว่าที่เราทำดีลงไปเขาไม่เคยชมเราเลยเหรอ

จึงเกิดอาการท้อแท้กับการฝึกงานอยู่ประมาณสองสามวันซึ่งไม่รู้ทำไงดีมันท้อใจอย่างแรง

แต่ดีที่เพื่อนๆๆช่วยให้กำลังใจส้มเลยผ่านมาได้

ส้มเลยรู้เลยว่า รู้หน้าแต่ไม่รุ้ใจ นั่นแหละค่ะ เราว่าที่เราทำดีลงไปเค้าไม่เอาพูดแต่กลับผู้เรื่องเราไม่ดี

ส้มเลยจึงทำการแก้ไขตัวเองใหม่ให้เลิศเลยค่ะ ลบคำกล่าวหาซึ่งมันเป้นเรื่องเล็กน้อยมาก

คือแค่ส้มมาสายเป็นบางครั้งบางคราวแล้วเล่นเน็ต แต่ยอมรับเรื่องเล่นเน็ตในตอนแรกค่ะ เนื่องจากเค้าไม่ให้งานเราทำ

เราเลยว่าง ขอก็แล้วถามก้แล้วเลยไม่มีไรทำคอมก็อยู่ใกล้มือเราเลยเปิดอ่านข่าวและเช้คเมลบ้างแต่ไม่บ่อย

เห้อ....เศร้า แต่ช่วงหลังที่ส้มปรับตัวใหม่ เค้าก้เริ่มให้งานน่ะคะ ช่วงหลังๆนี้ไม่ว่างเลยส้มพยายามตื้อค่ะ

นั่นแหละอยากมาว่าเราก่อน เราเลยทำดีกว่าที่เราเป็น อยู่เมื่อก่อน ส้มเลยมาคิดว่าถ้าส้มไม่ดีจริงเค้าคงไม่ให้เราทำตั้ง

แต่ช่วงแรกแล้วล่ะ ส้มอยู่มาจนจะจบโปรแกรมอยู่แล้ว

สู้ๆๆค่ะ

เอาล่ะบ่นมามากแล้ว

มาเล่าเรื่องปกติค่ะ วันนั้นกลับไปที่มอมาค่ะ ไปสอบภาษาอังกฤษเห้อๆๆไม่ผ่านสิค่ะ ท้อแล้ว ตอนนี้ส้มไปสมัคร cu tep ไว้ อ่านหนังสือเป้นบ้าเป้นหลังอีกแล้ว อยากผ่านแล้วจบแล้วล่ะคะ จะได้ไปไหนสักที

ช่วงนี้ก็เปิดเน็ตหางานและส่งเรซูเม่ไปเยอะมากๆๆ อยากมีงานทำค่ะ ช่วยเหลือพ่อแม่ส่งน้องเลี้ยง

ส้มว่าอยากทำงานที่เป้นpart time ด้วยคะ เพราะส้มต้องทำเรื่องไปออแพร์ ตอนนี้สมัครไปแล้ว เดี่ยวต้องไปสอบสัมภาษณ์ไหมเนี่ย ช่วงนี้โง่ภาษาอังกฤษอยู่ด้วย

เพราะมาฝึกงานแล้วไม่ค่อยได้พูดเลยเซงเลยแต่จะสู้ๆเหมือนเดิม ส้มก่ะว่าช่วงรองานจะไปฝึกเลี้ยงเด้กไปเรื่อยๆ

เพื่อไม่ให้เสียเวลา

ช่วงนี้ส้มกินๆๆและนอนจริงแต่กินนิดเดียวก้อิ่มแล้วเป้นไรไม่รู้ สิวก็ขึ้นอีกกรรม มรสุมรุมจริงๆๆปวดหลังก้ปวด แพ้อากาศเย็นอีก โรคเนี่ยเป็นตั้งแต่อยู่อเมริกาแล้วพอหนาวผิวจาแห้งโลชั่นเอาไม่อยู่ จริง

พอแห้งปุ๊บก็จะคันแล้วขึ้นเป้นผื่นเลย ตอนแรกนึกว่าภูมิแพ้กำเริบค่ะ แต่ก็อาจมีส่วน่ะคะ ตอนนี้ถึงขั้นผิวแห้งแตกเป็นพื้นดินที่แห้งๆเลยแล้วเลือดซึมๆอีกเห้อๆๆ

แต่ตอนนี้เริ่มเบาแล้วค่ะพอหนาวไม่มากแล้ว

เซงจังเลยพรุ่งนี้ไอ้เพื่อนบ้าจะมาชวนออกไปสำเพ็งค่ะ ขอบอกว่ามาอยู่ กทม เนี่ยไปสำเพ็งทุกอาทิตย์ ไม่รู้จะไปไรกันมากมาย อีเพื่อนชอบช๊อบไม่รู้เอาเงินมาจากไหนมากมาย ไอ้เราก้ไม่มีเงินเห้อ

ลืมเลยว่าคุยเรื่องที่มอค้างไว้ ส้มกลับมอไปสอบใช่ไหมค่ะแล้วนัดเที่ยวก่ะเพื่อนค่ะ yahoo เล่นเอาเมาเลยเพราะช่วงนั้นเครียดเรื่องอย่างที่บอกล่ะค่ะ แต่เพื่อนปลอบใจอยู่นานทีเที่ยวหนุกดีน่ะคะ แต่วันนั้นขำดีน่ะ ให้คนเมาอย่างส้มขับรถมอเตอร์ไซค์กลับหอ แต่ก็กลับมาได้เก่งค่ะ มันไม่เมาเท่าไรหรอก ฮิๆๆ

เอาเป็นว่าช่วงนี้ส้มยังอยู่ดีเหมือนเดิมค่ะ

เอาเป็นว่าบ่นค่ะ  

ปล.วันนั้นเงินเดือนออกไปศูนย์หนังสือ TBT หมดค่าหนังสือแปดร้อยกว่าบาทแต่ส้มชอบอ่านหนังสือน่ะมันทำให้รู้อะไรเยอะแล้วสบายใจดีก่ะว่าจะไปหางานทำที่นั่นแหละฮิๆๆ

ชอบดีไหมน้า......

หมวดพี่ในไดอารี

ช่วงนี้ส้มไม่ค่อยได้เม้นเท่าไรเลยค่ะ ขอโทษทีนะคะแต่ก็ไปแอบอ่านเสมอๆค่ะ รักและขอบคุณที่พี่ยังเป็นกำลังใจให้ส้มเสมอนะคะ

หมวดตัวดำ

รักค่ะ และยังคิดถึงทุกวัน ส้มงงเลยกับการได้รับเมลจากตัวดำมาว่า เป็นห่วงเพราะส้มหายไปทำไมไม่เมลมา

นั่นละอยากให้รู้ว่าเวลาที่เค้าไม่ตอบเราห่วงแค่ไหน เป็นครั้งที่เธอเป็นห่วงฉันก่อน รึว่าเป็นที่ฉันเคยเมลบอกคุณว่าไม่อยากอยู่บนดลกนี่แล้ว อยากตาย คุณเลยเป็นห่วงฉัน แต่อยากบอกว่าดีขึ้นมาแล้วไม่ต้องเป็นและรู้ว่ามีคนหลายคนเป้นห่วงเราและรักเรา รวมทั้งตัวดำด้วย

แต่ตอนนั้นที่เมลไปหารู้สึกอยากตายจริง เพราะเหนื่อยใจ

อยากเจอเค้าจังเลยคิดถึงๆๆๆๆ

หมวดครอบครัว

และพ่อและแม่มากเลยค่ะ ขอบคุณที่ทำทุกอย่างให้ลูกเสมอมาแม้ว่าบางครั้งอาจดื้อ แต่เรื่องทีทำงานไม่อยากบอกให้รู้น่ะกลัวไม่สบายใจ

หมวดเพื่อน

จะเอาอะไรมากมายก่ะอีชั้นเงินไม่มีอย่าชวนช๊อปมากมายล่ะกัน

กูจะสู้ๆๆขอบคุณทุกคำปรึกษา

วันนี้เอารูปมาฝากค่ะลองทำ เอารูปส้มมาให้ดูกลัวทุกๆคนลืม

ถ่ายก่อนไปเที่ยว

อ้วนขึ้นไหม

ขอสวยมั่งดิ

รวมมิตร

มียาดมด้วย เมทฉันแอ๊บแบ่ว

ขอคนเดียวมั้งสู้ๆๆค่ะ

เอามาให้อ่านเจอแล้วโดน

รักแท้แพ้ระยะทางจริงรึไหม

หลายคนเคยกล่าวว่า รักแท้..แพ้ระยะทาง และนักต่อนักแล้วคนที่รักกัน ต้องมีอันเลิกรากันไปเพราะความห่างกันเนื่องจากระยะทาง เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งมีอันจะต้องจากอีกฝ่ายหนึ่งไปยังที่ที่ห่างไกล (ในที่นี้ขอยกตัวอย่างการอยู่คนละประเทศ)

ความห่างเป็นปัจจัยที่อันตรายที่สุด ทำไมถึงกล่าวเช่นนี้?

          การที่คนสองคนคบกัน มันก็ย่อมเหมือนลิ้นกับฟันที่จะต้องมีการกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นธรรมดา แต่เมื่อคุณอยู่ไกลกันแล้ว มันง่ายมากที่จะทำให้ทำให้ความสัมพันธ์กับคนรักต้องระหองระแหงหากคุณทั้งสองคนไม่มั่นคงเพียงพอ

ถ้าถามว่าอยู่ด้วยกันแล้วจะไม่กระทบกระทั่งกันเลยหรือ คำตอบคือ ไม่ใช่

          หากแต่ว่าถ้าคุณอยู่ด้วยกัน คุณคงทำอะไรได้มากกว่าอยู่ไกลกันเป็นแน่ เพราะถ้าคุณต้องอยู่ห่างกันคนละประเทศ สิ่งที่คุณจะทำได้คือ โทรศัพท์.. คุณจะทำได้แค่พูดและรับฟัง โต้ตอบการสนทนา แต่คุณไม่สารมารถรับรู้ืถึงอารมณ์ หรืออวัจนะภาษากริยา สีหน้า ของฝ่ายตรงข้ามเลย และแน่นอน คุณก็ไม่สามารถใช้มันได้เช่นกัน (คุณสามารถรับรู้ถึงอารมณ์ของฝ่ายตรงข้ามได้จากน้ำเสียง แต่มันเทียบกับการคุยกันซึ่งๆ หน้าไม่ได้เลย) ซึ่งในบางครั้งการมีปากเสียงกันด้วยเรื่องเล็กๆ อาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้เมื่อคุณอยู่ไกลกัน

นอกจากเรื่องของการกระทบกระทั่งกัน คุณมั่นใจได้อย่างไรว่า ความรู้สึกของอีกฝ่ายไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะความไกลกัน "ระแวง"

          คำนี้คงผุดขึ้นในใจของคุณเมื่อคุณอ่านมาถึงตรงนี้ ใช่แล้ว..ต่อให้รักกันขนาดไหน ไว้ใจกันแค่ไหนแต่เมื่ออยู่ไกลกัน สิ่งนี้มันต้องเกิดขึ้นในใจของคุณไม่มากก็น้อย หรือไม่จริง?? หากแต่ว่าคุณทั้งสองคนจะสามารถให้ความมั่นใจต่อกันได้มากแค่ไหน ถ้าคุณเป็นคนที่มั่นคงในความรักของคุณ บางครั้งคุณต้องบอกให้คนรักของคุณทราบ เพราะถ้าไม่บอก ไม่ให้ความมั่นใจกับอีกฝ่ายแล้ว คนรักของคุณจะทราบได้อย่างไร นี่เป็นอีกกรณีหนึ่งคือ การไม่พูด

          ต่างคนต่างคิดกันเอง เข้าใจกันไปคนละอย่างจากการที่คิดว่า "เค้าน่าจะรู้น่า" แต่จะบอกให้ว่าสำหรับบางเรื่องนั้น "ไม่ใช่!!" ฉะนั้นการพูดกันคือสิ่งที่ดีที่สุด ความรู้สึกที่เคยมีให้ การให้อภัย การมองข้ามเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ความคิดถึง ที่เคยมีให้ครั้งเมื่ออยู่เคียงข้างกัน อาจจะถูกบั่นทอนลงได้ เนื่องจากระยะทาง และความห่างกัน ความรักความทุ่มเทที่เคยมีให้ ก็จะลดน้อยลงก็เป็นได้

การรักษาระยะห่างให้ทั้งสองฝ่ายรู้สึกว่าอยู่ใกล้กันตลอดอาจเป็นหนึ่งในทางเลือกที่จะป้องกันสิ่งต่างๆ เหล่านี้ได้ี้

          แต่มันจะทำได้มากแค่ไหน มันก็ต้องขึ้นอยู่กับคนทั้งสองคน บางครั้งการแสดงออกถึงการให้ความสำคัญกับอีกฝ่าย ก็เป็นสิ่งสำคัญ มันก็เป็นเหมือนกับการให้ความมั่นใจกับคนรักของคุณ การบอกรัก การกล่าวคำว่า คิดถึง บางคนมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น

          ในเมื่อคบกันแล้ว ก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่ว่า.. เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก.. หากคุณเคยรู้สึกพองโต ยามเมื่อคนที่คุณรักบอกรักหรือคิดถึงคุณบ้าง..

          คุณมีความสุขเมื่อได้ยินเช่นนั้น แน่นอนและเชื่อได้ว่าอีกฝ่ายคงจะรู้สึกไม่ต่างอะไรจากคุณ หากคุณได้บอกกับเค้า หมั่นรดน้ำต้นรักของคุณ มากกว่าปล่อยให้มันแห้งตายเถอะนะ คุณจะได้ไม่ต้องเสียใจภายหลัง

ชอบเพลงนี้มากๆเลยไปฟังจากไหนจำไม่ได้แต่ไปหามาจนได้